Virtual & Augmented Reality in de klas

Tegen het einde van het schooljaar maak ik doelen voor het aankomende schooljaar. Wat wil ik bereiken? Wat wil ik verbeteren? Vaak wordt er gedacht in fabrieksmatig leren. Persoonlijk vind ik het helemaal niks. Iedere leerling die een stap in mijn klaslokaal zet, heeft recht op een persoonlijke benadering. Om leerlingen wegwijs te maken met een nieuw onderwerp, kun je tegenwoordig een filmpje laten zien op het digibord. Een hele opstap vergeleken met een sheet of een krijtbord tekening nog niet zo lang geleden. Maar er valt meer te doen. Zo’n drie jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met Virtual Reality. Doorgaan met het lezen van “Virtual & Augmented Reality in de klas”

Advertenties

Innovatief outside the box…

Het is enorm belangrijk om innovatief te zijn: om te kijken of een probleem misschien vanuit een ander perspectief opgelost kan worden. Normaal gesproken gebruik je het verleden om een oplossing te zoeken voor iets in de toekomst. Maar eigenlijk moet je ‘outside the box’ denken als je echt innovatief wilt zijn. Maar hoe doe je dat eigenlijk als je gewend bent om te doen wat je altijd al doet?

Al jaren rijd ik richting Zwolle en als ik naar links kijk zie ik de torens van de energiecentrale, mijn man heeft er al tig verhalen over verteld. Hoe er ooit 5 torens stonden. Hoe vreselijk het is dat ze gesloopt worden. Het is namelijk een ‘landmark’. Maar toch kunnen wij ‘als compleet gezin’ het niet laten om dan toch op zaterdag 18 maart om 10.00u richting de IJssel te rijden. Richting een plekje wat vast niemand zal weten. We vertrouwen op iets wat we al kennen: namelijk het feit dat we een plekje weten waar ‘normaal’ gesproken nooit iemand komt. Met prachtig uitzicht op de IJsselcentrale. We reden echter al snel bumper aan bumper en nog langzamer dan stapvoets op zoek naar een parkeerplekje. Tegen de klok van 10u, kwamen we tot de conclusie dat dit misschien niet de slimste oplossing is. Doorgaan met het lezen van “Innovatief outside the box…”

Tussen Paarden en 3D-brillen…

Dwalend door Leeuwarden (Fr), denk ik terug aan de e-mail die ik eerder deze week heb gekregen. Het zou qua parkeren mission impossible worden, maar er zijn uitwijkmogelijkheden. Een van die mogelijkheden vond ik raar klinken, parkeren onder zonnepanelen…. kon me er niet echt een voorstelling bij maken. En dan zie ik ze, de zonnepanelen, blijkbaar ben ik de enige die dat besluit heeft genomen.  Ik parkeer mijn bolide dan ook netjes vooraan. Pak mijn box vol brilletjes en begin aan de wandeltocht. Twee bruggetjes en een parkeerplaats verder, schuifel ik de schuifdeuren “Van Hall Larenstein” binnen. Check vluchtig de bordjes, geen Nordwindcollege. Doorgaan met het lezen van “Tussen Paarden en 3D-brillen…”

Een Robot is écht dom!

“Mevrouw, een robot kan toch niet zo dom zijn?” die vraag heb ik wel honderd keer gehoord. Vandaag zijn we aan de slag gegaan met programma’s schrijven met behulp van symbolen. 

Allereerst hebben ze een tekening gemaakt, waar ze een programma voor hebben geschreven zodat de buurvrouw of buurman de tekening ook kan tekenen zonder het voorbeeld te zien. De een tekent een bos met diepte, de ander schrijft zijn/haar eigen naam op of tekent een figuurtje uit een favoriete game. 

Het is heerlijk onrustig in de klas, er word druk overlegd hoe de code opgeschreven moet worden want moet je het nou aangeven, zodat de computer steeds een stapje zal zetten voordat het gaat inkleuren, of kun je een aantal keer het inkleur-symbool achter elkaar zetten? Na een korte uitleg, komt de vraag weer boven: “Hoe kan het zijn, dat een robot zo dom is?” 

Daarop laat ik ze een filmpje zien van een uitzending van “Het Klokhuis” over het verschil tussen een menselijk- en een computerbrein. Daarop ontstaat de vraag hoe een zoekmachine werkt? We besluiten om dat dan maar eens uit te gaan zoeken. Het is een uitstapje van de huidige opdracht maar de leerlingen zijn er zo nieuwsgierig naar geworden dat ik het de moeite waard vind. 

De leerlingen krijgen de leiding bij de zoektocht. Gezamenlijk vinden ze uit dat zoekmachines webpagina’s indexeren door robots. Die robots verzamelen alle webpagina’s en halen de nuttige informatie uit deze pagina’s, denk hierbij aan woorden of verwijzingen. Deze gegevens worden allemaal toegevoegd aan de zoekmachine waardoor er een gigantische database ontstaat waaruit de zoekresultaten tevoorschijn komen. 

Na de pauze gaan we terug naar het onderwerp van de projectweek:  programmeren. We gaan een race doen waarbij de leerlingen elkaar informatie gaan doorgeven. De makkelijkste manier is codes te gebruiken. Als alle informatie klopt, komt er een tekening uit. Als die juist is, dan hebben ze gewonnen. 

Het is rennen geblazen, ze lopen elkaar nog net niet overhoop (o.k. een enkele keer is het gebeurd). Twee maal wint hetzelfde team. Een team dat eigenlijk niet samen wilde werken want het groepje bestaat uit twee jongens en twee meisjes maar juist door de diplomatieke houding onderling was de taakverdeling  erg helder. Met deze laatste opdracht van vandaag werd het belang van duidelijk informatie doorgeven nog eens onderstreept. 

“Een Robot is écht dom!” 

 

De Sandwich Robot…

In alle vroegte pak ik vanmorgen een pak hagelslag, een brood, een bord en een mes in mijn tas. Toegegeven..niet de meest dagelijkse middelen om mee te nemen naar school. Op school is het nog even speuren naar de boter, zonder dat kunnen we anders geen boterham hagelslag smeren. Deze week is het projectweek met als thema ‘programmeren unplugged’. 

Vandaag mogen de leerlingen in tweetallen een programma schrijven voor de Sandwich Robot, die als alles goed gaat, een boterham met hagelslag zal smeren en opeten. In eerste instantie is er onrust en de grote vraag die heerst….”wat moeten we doen?” Maar na een kleine aanwijzing gaan ze voortvarend aan de slag:overleg, nadenken, uitproberen en elkaar corrigeren overheerst in de klas. Het is een heerlijke atmosfeer om in te werken. Ze zijn druk, heel druk maar ze zijn vooral erg druk met de opdracht bezig. 

Tijdens de generale repetitie,  waarbij ik de “Sandwich Robot” mag spelen, ontstaat er al snel een ‘error’. Dit biedt nieuwe inzichten waar ze meteen mee aan de slag gaan. Ze zijn gedreven, ze willen het persé goed hebben. Ze willen de Sandwich Robot foutloos programmeren. Oké, er is ook een tweetal dat gewoon heel erg honger lijkt te hebben en dus ook het programma herschrijft zodat de Sandwich Robot uiteindelijk bij hen uit zal komen om de boterham te brengen. Hilariteit alom, alleen al bij het schrijven van het programma. 

Voor mij is het eindresultaat niet belangrijk, het samenwerken en overleg voeren wat de ze doen, om het juiste programma te schrijven vind ik veel belangrijker. Natuurlijk mogen ze mij, de Sandwich Robot, besturen met het door hen geschreven programma. Wat een smerig lokaal, half met boter gesmeerde boterhammen en hoopjes hagelslag te weeg brengt. 

Het schept ook verbazing, want een Robot kan toch niet ‘zo dom’ zijn…. 

 

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑