Zes weken zomervakantie. Ja, ik ben docent!

Zit op een verjaardag en natuurlijk komt het onderwerp “vakantie” voorbij. Over hoe geweldig het wel niet voor docenten is geregeld, want je hebt maar liefst zes weken vakantie in de zomer. Beter kan toch niet. Voordat ik kan reageren, reageert er een bekende van me, ook een onderwijzer. Op het moment dat ik haar relaas aanhoor, bedenk ik me ineens, dat ik eigenlijk niet zo van docenten houd.

Want bij wie horen we nou eigenlijk? Als je ons in een groep mensen zet met allerlei beroepen. Zijn docenten eigenlijk maar saai. Als ik in een groep docenten begeef hoef ik me niet te bewijzen, ze weten hoe lastig het beroep soms kan zijn, maar ze weten ook wat een voldoening het beroep ons kan geven. Buiten de groep docenten, op een verjaardag met allerlei beroepsgroepen door elkaar, ontstaat er een probleem. Op de een of andere manier voelen docenten zich geroepen om zich altijd te verantwoorden. En ik vraag me af waarom? 

De vrienden waarmee ik hier op de verjaardag zit, werken allen hard voor hun geld. Sommige in loondienst, sommige binnen hun eigen bedrijf. Maar steeds als de vakantieperiode in de zomer nadert, word dezelfde opmerking gemaakt. Zo, jullie hebben wel een heel simpel baantje, met ruim zes weken vrij in de zomer. 

En eerlijk gezegd, hebben ze gelijk. We krijgen buiten die zes weken vrij in de zomer, er ook twee met kerst, vaak nog twee met de meivakantie, dan nog een weekje carnaval, herfst en nog wat verspreide lange weekenden etc. Het is een hoop vrij, absoluut waar. En nee, wij kunnen onze vakantie niet zelf inplannen, dus kiezen voor het laagseizoen eventueel, maar dat is niet erg, want we hebben per slot van rekening zes weken vrij, dat moet toch mooie compensatie zijn. 

Ik zie die vrienden ’s avonds niet opdraven op het werk omdat er een ouderavond is, of nog een aantal toetsen, projecten of overhoringen beoordelen terwijl het weekend, vakantie of in de avonduren is. Al die verborgen uren dat ik nog bezig ben met lesplanning, corrigeren of mentortaken. En ja, ondanks dat, heb ik nog steeds erg veel vrij in de zomerperiode. 

Normaal gesproken spring ik, net als mijn onderwijzende vriendin, in de verdediging, om te zeggen dat we het verdienen en dat het onzin is om te denken dat we te lang vrij zijn in de zomer. Maar ook om te vertellen hoe gelukkig zij mogen zijn met het vrij kunnen plannen van de vakantie, iets wat voor ons onmogelijk is. Maar dit keer moest ik lachen, lachen in mezelf wel te verstaan. Voor het eerst realiseerde ik hoe gelukkig ik ben met de zes weken in de zomer, dat ik mag genieten van mijn kinderen. Dat ik elke kerst en oud/nieuw vrij ben, dat ik altijd carnaval kan vieren omdat ik toch niet hoeft te werken en geen ruzie hoeft te maken met collegae om vrij te krijgen met die mooie momenten door het jaar heen. Over het algemeen voelen docenten (en dus ook ik) zichzelf ondergewaardeerd door de samenleving. Eigenlijk is dit ook de waarheid, maar is dat niet altijd al geweest? 

Iedereen kan zich van vroeger de docent herinneren die er geen zin meer in had om les te geven of de docent die eigenlijk alleen het hoog nodige deed. Dat zijn niet alleen de mede-docenten die zich dat kunnen herinneren. Is dat niet de reden waarom je naast de vakantie opmerking, ook meestal te horen krijgt “Hoe moeilijk kan het zijn?” 

Als je als docent trots bent op je beroep, word je met een schuin oog aangekeken. Nee, ik mag als docent niet zo trots zijn op mijn werk, geloof ik, tenminste niet zoals een advocaat, arts of autocoureur dat mag zijn. Maar zijn we niet allemaal deskundigen? (binnen ons beroepsveld) 

Ik pak het tegenwoordig anders aan, mij hoor je niet klagen over werkdruk, over de lange uren, over de grotere klassen danwel de weinige middelen die we tot ons krijgen om ons werk goed te kunnen doen. Ben trots op het feit dat ik docent ben geworden, dat ik mijn droom gevolgd heb. Bij dit beroep horen nou eenmaal de extra uren die je erin steekt, die uren voor eigen rekening om de lesplanning rond te krijgen, om jezelf te verdiepen om een nog betere docent te worden. De extra uren die je maakt om alles op tijd te kunnen corrigeren. Maak me geen zorgen meer over wat mensen denken over de zes weken vakantie in de zomer. 

Ben happy en geniet van elke minuut. Ben niet zomaar met schoolwerk aan de slag, omdat ik niks beter te doen weet. Ben aan het werk in mijn vrije tijd omdat ik het zelf wil. Anders moet ik het niet doen. Dus die zes weken vrij in de zomer, gebruik ik om mezelf te ontwikkelen, om bij te komen van het afgelopen jaar, maar ook om me opnieuw op te laden voor het fantastische jaar wat weer gaat komen. 

Maar ik gebruik de vrije dagen ook om te genieten van mijn gezin, mijn kleine mannekes en alle avonturen die we kunnen beleven omdat ik vrij en bij ze ben. Extra genieten omdat ik daar door het jaar regelmatig onvoldoende tijd voor heb. 

Klagen mag, maar ga niet in de verdediging als mensen de “vakantie” of de “hoe moeilijk kan het zijn” opmerking maken…. zeg liever! 

Ik ben docent, ik volg mijn droom en ik ben daar trots op…

(en nu jij weer…..)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑