Waarom ook alweer?

Waarom ben ik lerares geworden? Het is een vraag die me zo nu en dan achtervolgt. Het is een nobel beroep, tenminste dat hoor ik mensen wel eens zeggen. Als docent draag je bij aan de opbouw van de toekomstige generatie. Voor mij was het een eenvoudigere keuze, ik genoot ervan om deel te nemen in het leven van groeiende jongeren. Lesgeven zat volgens veel mensen gewoon in de genen, dus waarom niet? Ach ja, waarom niet, dacht ik toen. Nu ruim 10 jaar geleden. Moet toegeven, als jonge spruit van 16 jaar wist ik echt nog niet wat er op me af zou komen. Maar ik geniet nog echt elke dag van de interacties die ik met mijn leerlingen heb.

Het tempo van het leven is tegenwoordig zo snel. Collegae komen binnen en sommige zijn binnen een jaar of twee ook weer weg. Ze verplaatsen zich van baan naar baan, van school naar school, verzamelen ervaringen en zoeken steeds mogelijkheden om hun carrière op te bouwen. Soms bekruipt me dan het gevoel, stagneer ik? Is dit mijn toekomst? Steeds het zelfde onderwerp op dezelfde school. Ben ik de docent die nooit verder is gekomen dan de school waar ik ooit begonnen ben?
Dan zie ik vers vlees binnen komen, zo noem ik het even en bedenk me, dat ik eigenlijk vreselijk geniet van mijn baan. Van de mogelijkheden om de onderwerpen die ik elk jaar de leerlingen voorschotel, zelf invulling te geven. Geniet van de glinstering in de ogen van de leerlingen als ik ze successen zie ervaren. Hoezo moet ik van school veranderen als er genoeg opties voor mij mogelijk zijn binnen de baan die ik nu heb, op de plek waar ik nu werk. Moet het altijd ergens anders gezocht worden. Waarom creëren mensen niet de omstandigheden die ze graag zien? Waarom gaan mensen het gesprek niet met het bestuur aan als ze iets dwars zitten etc. Het is makkelijk om je boeltje te pakken. Op zulke momenten, weet ik het weer, ik ben inderdaad lerares geworden om deel te nemen in het leven van groeiende jongeren, de toekomstige generatie op te bouwen. En iedere leerling, ieder mens is daar onderdeel van. Ook de zwakkere leerling, die misschien niet meteen het licht aan het einde van tunnel ziet als hij of zij een boek open doet.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Mogelijk gemaakt door WordPress.com.

Omhoog ↑